Ο ΈρΩτας τρέχει βροχή

Εν τέλει
άλογα χέρια τα χέρια μου
παρορμούν σε λατρεία
Έξω πάλι βροχή
και βράδια πολλά -
κάπως έτσι περαιώνω πια
τις ενστικτώδεις κραυγές μου -
Στο πάτωμα κάτω
να ρέω σάλιο και
να μου ρέει αίμα
το κορίτσι ολάνοιχτο παράθυρο. Το κρασί..
αχ, το κρασί με φεύγει.
Και λέω ν' αλλάξω όνομα και
λέω..."Μαρία,  λοξοδρόμησε η Αυγή
και
τα νερά φουσκώνουν στα στενά σου"

Έπρεπε κιόλας να συγχρονιστώ -
το καμάκι στριγγλίζει στα χέρια μου
και λέω..."Μαρία,
κάρφωσέ με στο στακάτο του βλέμματός μας
και άφησε μετέωρη τη μελωδία του όλου μας
Άκουσε -!- Ποτέ δεν μας ξέχασε της νύχτας η βροχή.."

Η Άρια της καρδιάς μου..

..Κράζει ο Πόνος. Επικροτεί τη Φυγή. Στα ξεστρατισμένα είδωλα - φυλαχτά ανάΜνησης φθίσης. Η φθορά του αμετάκλητου - κλίση δολερή - αρπάζει λευκά πατώματα, αρπαγμένα φωτιά. Ξεκλειδώνουν μυαλά και τρέχουν στο πυροβολημένο κι απυρόβλητο αισθαντικών ουρλιαχτών. Πού βογκούν οι συνήθειες και στραγγίζουν οι φλέβες -;- Πού σβήνουν τα παιδιά και γεννιούνται ξανά οι νεκροί στην άλλη απόγνωση -;- Η σάρκα σπαράζει Πνοή στον Ίσκιο που την πάλεψε- καταπίνει αίμα και δαγκώνει λυτρωμό στης Ηδονής το χάραμα..

«Άρια !», φωνάζουν τα βεγγαλικά του μονομάχου κι η ΑστΡαπή γίνεται Άπειρη. Ραπίζουν καταιγίδες. Γιορτή.

(..αφιέρωμα..)

το ελάχιστο πλην...

Απόψε δεν

Κοιμάμαι –

Ξερνάω βιαστές

Πειρατές οργασμών

Φίδια σπλάχνα

Από κύηση στερημένη

Ηδονής κι αδυναμία

Απεμπλοκής

Από σάπια δόντια

Αίμα ουλίτιδας

Και κρεμασμένα μυρωδικά

Λιβάνια κι άλλα

Ισχνής σάρκας

Πνιγμένης στα περιττώματα

Κοινωνίας μηδαμινής

Ελαχίστης με μείον

Ελαχίστης με πλην

Κι άλλο πλην

Φτύνω ρήση ισόβιας φυλακής

Απόψε που αλήτης

Χαρακίρι –

Ξεσκουριάζω το τίποτα

Απ’ το στερέωμά σας..

Φτύνω ξυπόλητος

Κι ανυπόκριτος

Τη βιτρίνα της χλαίνης σας

Μη με ρωτάς «γιατί -;»

Δεν σχολάνε ακόμη

Τα βαπόρια -!-..

Οι σειρήνες της κόλασης

Απόψε χορεύουν μυαλό

Στον γκρεμό που

Φοβήθηκες

Των σκισμένων χειλιών μου -!-..

της λεπτομέρειάς Σου...

 

 

 

 

 

 

 

 

......άυπνες νύχτες μου δίνουν το κορμί τους να βρω ανάσες νωπές...υγρά τα μάτια ακόμη...ζωντανά τα χρώματα...κι αν καπνοί...είναι που μαχαιρώνονται οι βυθοί, να γίνει το τέλος πιο πολύ...κι εγώ σε κρατώ, ακόμη πιο σφιχτά...Θ' αντέχουν κι απόψε τα μάτια μας κι άλλη φυγή!.. Μη μου τρομάζεις -!- Οι κρότοι είναι στα φαινόμενα...εμείς τα φύγαμε!.. Ταράσσουμε καταιγίδες -!- Μην τρομάζεις -!- Σε κρατώ με λέξεις φιλί.. Να φυλώ τις αναβάσεις...Δε γουστάρω να με ακολουθούν... Έμαθα, εν τέλει ν' αποχαιρετώ τα του ήλιου... Δε μ' αγγίζει το φως... Θα το ζήσουμε μεθύσι στο σκοτάδι...με απίθανες ... Λεπτομέρειες Σου, πολλές!!!

αφιερωμένο στη Υφή Σου ... Ifigeneia Siafaka

Να με περιμένετε -!-..

Πού πας -;-

Για πού σηκώνομαι -;-

Παρερμηνευμένος κι ένστικτος

Διάφανος τοίχος

Σαν ήχος νεροποντής

Και μ’ υποδέχεσαι

Εκτοπισμένον κι άπειρο

Πυρωμένης θέλξης

Μαγνητισμένης παρακμής

Το πρωί να κοιμάμαι όναρ και

Το βράδυ να γλύφω πλατείες

Γδέρνοντας φώτα ομίχλης

Να συγκρουστούν οι αποστάσεις

Εκεί

Που πέθαναν οι ήρωες των στίχων

Με το φτηνό δηλητήριο

Των μέγιστων αλμάτων

Καμπούρης γελαστός

Βράχος, ρίγος και θύμηση –

Κάποτε κεραυνού ορμή

Που γεννούσε το κάλλος

Στην αέναα απέθαντη

Περγαμηνή μου

Τι γράφεις -;--

Γιατί αγχώνομαι -;-

Όταν μέσα στις φλέβες μου

Ακόμη παραδέρνουν

Αμφίβια κορίτσια

Και στήνουν το μνήμα μου

Στου νου μου το αντίσκηνο –

Μια εξωσυζυγική σας ανερμήνευτη

Διαστροφή των διατροφών σας -!-..

Κι εγώ

Πιλατεύομαι αλιβάνιστος

Προς τη δική μου

Επιδρομή

Εμπροσθοφύλακας πυροβολημένος

Να ψέλνω το δικό μου ρόλο

Με ρολά βιασμένα

Και θάνατο υπαρκτό

Στα φτωχά σας καντήλια

Κατεβάζω καντήλια κι είδωλα

Να έχουν να λένε

Οι εφιάλτες σας εις

Τους αιώνας σας

Παρά των αιώνων μου

Τις σεισμικές δονήσεις

Σ’ έναν επικήδειο ιαχών

Που μόνος μου

Εκφώνησα

Το βράδυ εκείνο

Της γέννησής μου -!-..

σΤα ΚαΠνισΜένα ΝέΦη..

Επιστρατεύω

σύρματα καπνισμένα

απ’ τα φουγάρα των

πολυκατοικιών

Φωνητικές χορδές για

αναχώματα στην

ανταρσία των πόλεων

Επιστρατεύονται

κλεπτικά εργαλεία για

αντικλεπτικές συνήθειες ύποπτης

περιβολής

Και υψώνω τοίχους που

γευμάτισαν την

απομόνωσή μου –

δύναμη του εαυτού μου –

με μαθηματική ακρίβεια

και σύμβολα ανελλιπή

Αν σύρω τη μελάνη μου ξανά

να υποκύψει η συνήθεια

Αν δω ξανά

να φυγαδέψω ματιές άβατες

Στο σκότος το θαλασσινό

μη χρειαστεί να με

πνίξει ο φόβος σας

Να γελά το τέρας μου μόνο

Μόνη φωνή

Κατάσαρκη λατρεία

Δίχως τα

αμφιβόλου ποιότητας

υποκοριστικά που

μου δηλώσατε τη

μέρα της

ανακωχής μου με

τα θεϊκά σας σύμβολα και

δίχως την ανακωχή μου

Δε μιλώ με θεούς

Τους ξεκλειδώνω μόνο

Κέντρο στο κέντρο

Κι όχι πέτρες στα

παραθύρια τους

Με ανταρσία αρπάζω

Πυγμές, στιγμές και

σύννεφα

να έχει οσμή ο δρόμος

να μην ερημώσουν τα

χείλη

Επιστρατεύω ψυχή

Σάρκινο φιλί

Τα φουγάρα σας

ας καπνίζουν ακόμη

Ανταρτεύω στα

Φουγάρα σας -!-

ΦυΓάς και ΑπΡΟκάλυΠτος

Ν’ αποδεσμεύσω την αντοχή

Το όρος του συν να ξεπεράσω

Του θυμού τη γεώτρηση να

συνάψω στο επί της απόφασης –

Με βλέπω να φεύγω απροκάλυπτα

να μην κοιτώ, να

μην ακούω –

άκουσα τόσα  πίσω μου, που

νύσταξα  κι

είδα ακρωτηριασμούς..

Οσφρίζομαι  τυφώνες να

κατρακυλούν στο νότο της

παρουσίας μου. Πάντα

υγρά να ενώνονται με

τη σιωπή της

δίψας μου..

Κι αγενώς, πες, αποχαιρετώ, αφού

πάντα αγενώς έγλυφα τις

εκχυμώσεις των κεριών όταν

ίδρωναν τα

στερεότυπα κορμιά τους

μέχρι που

στέγνωναν σβηστά –

δάχτυλα δίχως νύχια –

και ζητούσαν διεκδικητικά

μια θέση

στο μανουάλι του ιερού σας..

Νομίζετε ότι

αρμένισα ξανά, στη

μήτρα του θαμμένου, σαν

αγενής και

σαν παρηκμασμένος..

Στο συμπέρασμα, το

φεγγάρι οργώνω, να

του φυτέψω φως των

κεριών που

καταβύθισε η ευπρέπεια της

άγνοιάς σας -!-

..Δυστυχείς απορημένοι

το ανυπόφορό σας είναι ότι

ακόμη σας φορώ, όταν

στα δάχτυλα που

μου μισήσατε

γέννησα πάλι νύχια -!- και

ναι! ..Ν’ ανάψω τα

 κεριά που

δε λησμόνησα, με

καταιγίδες κεραυνών

πάνω που

η νύχτα ξημερώνει νύχτα -!-

Πόσο τα βράδια

όνειρα ονειρεύτηκα -!- με

δίχως φραγμό, με δίχως οίκτο –

ανελέητα και

καταχρηστικά σας να

με ξηλώνω από

τους κάβους

να σκαρφαλώνω την αλήθεια

των οίκων της ενοχής σας -!-

Μέσ’ στα πορνεία σας καταδικάστε με απόψε-!-

Εγώ σας είπα δεν

ορώ και

ανυπάκουα κατασκευάζω το

διάβα μου –

προκλητικός σας κι

απερίγραπτος  για

να θηλάσω το ψέμα της

εποχής σας και

ν’ αλητέψω στην αλήθεια σας!..